viernes, 15 de septiembre de 2017

Xohana Torres





















 A cultura despide a XOHANA TORRES unha voz poética irrepetible
 Esta autora de «Tempo de ría» o «Do sulco» falecía o martes en Vigo os 85 anos.


SUEIRO

Cando fuxa, non quero fuxir soa.
¡Que agoiro, xeme, ponla, se non chegas a froito!
O alcipreste chora porque naceu único.
Nada máis que é por iso.

Cando sexa
quero ter sido Eva
en ducias de mazás, árbores madureiras;
que alguén teña escalado a miña cova
con ollos ben abertos;
que unha música espida, rexa, miña,
sinxelamente viva noutro exemplo.

Cando fuxa,
espírito no sol, nun vran ideal de rosas,
a miña xustiza sexa emanación: Xurrar. Xurrar
como xurran os días enchéndose de tempos;
xurrar, un xurrar desta espontaneidade,
de femia para fillo, evolución de Terra e mais de xestos.
Cando fuxa, (si, morrer, si, pero en vento irto)
que unha boca longal, toda de neno, tatexe sen respostas,
a elexía das nais, solagada nun berce de silenzo.
.
Xohana Torres





sábado, 8 de julio de 2017

Reflexión de lúa chea















Foto Xanela.


Como é posible
que sexa a lúa
quen poña claridade
no camiño das estrelas,
elas tan poderosas
tan fachendosa ela,
sempre sorrindo
no tellado da noite.

Esperemos
que a estrela que
ilumina os carreiros
dos homes
nunca se esvaeza.









  




jueves, 9 de febrero de 2017

Sempre Udra


















Foto xanela

Estou aquí,
camiñando
polos estreitos carreiros
de Udra,
espiños e chuchameis
custodian os pasos.
Alta sebe máis arriba
de mín,
pensamento libre.

Estou aquí
entre o sí e o non,
entre o áspero e a seda
o mesmo tempo.

Unha metáfora de encontradas
emocións
estalla fóra e dentro.

Estou aquí,
nun mar de dúbidas,
entre estoupido das ondas
e música de vento.




domingo, 6 de noviembre de 2016

¡Máis feramente forte!

















Unha e outra vez
o mesmo recorrido
para achegarse a calor
que mata o frío
da alma
e quenta o respiro.
Sempre na procura
dun bo acougo

Toxos e silvas
invaden
os carreiros da vida.
Xa non quedan
fouciños  afiados
na quela moa do hórreo
que os mantiñan
libres de espiños.

Aínda
que pola cima dos piñeiros
ouvea un vento  ferido
que arripía a pel
e curte os sentidos,
algo me dí:
¡máis feramente
forte,
máis feramente
forte!











miércoles, 29 de junio de 2016

Dedos de vento



 



















Herbert
Joven tocando el arpa



 A melodía dos anos
é unha metáfora da vida,
lenta,calada,
ouricelada na pel
con pingas
de ledicia e pranto.
Unha melodía de arpa
pulsada
polos dedos do vento,
doces acordes de solpor
que avanzan
mansamente
diluídos no tempo.



martes, 17 de mayo de 2016

A miña fala


















 Foto xanela




Cada palabra que eu digo
é o campo
é o mar
é a vida
nun respiro.
            
cada palabra que eu digo
é a raíz
é o canto
é a esencia
desta terra
que sempre
levo conmigo

cada palabra que eu digo
é a fala dos meus pais
é a fala dos meus fillos

Galicicia
dos meus quereres
tan afeita a loitar
por soños interrumpidos.