sábado, 20 de febrero de 2010

O repouso do guerreiro

.

Pincha na imaxe se a queres ampliar..


Xa na caída da tarde

o corpo pide un respiro

cheo de azul e verde.

.

Meles puras e tranquilas

as que eu libo docemente.

.

No repouso do guerreiro

con calor de lume manso

descansa a mente.

.

.

8 comentarios:

Sir Bran dijo...

Sin dúbida que he contaxioso ese descansar,
porque puxenme a mirar a foto hasta que me cansei,
e curiosamente hasta descansei eu tamén.
Un pracer, poder mirar o meu entorno a traves de unha mirada que non e a miña.
Poida parecer raro... pero me encanta facelo.
E me encanta que esa mirada sea a tua Marisa.
As cousas non son como son, sinon como tí as ves.
Non era así?
Biquiños agarimosos.

fonsilleda dijo...

Eses tres últimos versos encantáronme.
a imaxe, ¡como non!, preciosa.
E as túas palabras sempre atinadas.
Voume ben leda.

isia dijo...

Moitas gracias polas túas palabras no meu blog, non creo que escriba tan ben como para ter admiradores/as pero alégrame de que te gustara o meu blog e de que me sigas, eu sen dúbida tamén te seguirei a ti para disfrutar de versos tan apacibles e relaxantes como estos.

un abrazo

Alís dijo...

¡Ese respiro cheo de azul e verde! Qué morriña sinto del. Gracias por achegarmo un pouquiño.
Bicos

Chousa da Alcandra dijo...

Pois que sigas libando así de ben, abelliña traballadora!.

Bicos en cada panal

merce dijo...

Doce, cheo de tenrura e repouso.
Boa estampa da tarde.

Biquiños Marisa.

Raíz_Verde dijo...

Hoxe mesmo estaba eu pensando que vou precisar unha desintoxicación de civilización e cidade e mira ti, cheguei o teu blog e convencinme :D

Saúdos!

O Garcia do Outeiro dijo...

A cidade converteu-se numha congostra chocalheira em que o ser humano nom é capaz de topar-se a si próprio. Na cidade vivem os súbditos como as formigas que enxegava o Ferrim no seu celebrado livro de relatos. Nom podo mais que dizer que deseho ser cidadao e nom súbdito e que essa condiçom permantente de afirmaçom da cidadania passa polo reencontro na natureza com o ser humano e com um prudente distanciamento da cidade-congostra até que podam ser artérias que retroalimentem um rural, desmantelado polo etnocído e o parasitismo dum urbanismo insustentável.

Publicar un comentario