martes, 6 de abril de 2010

O pan de millo



Cheiraba a fiuncho frondoso

cantaban as augas do río

moendo, moe, que moe

non paraba aquel muíño.


Diante da porta gastada

nunha pedra sentadiño

agardaba o muiñeiro

polo saquete do millo.


Aquela sería a fariña

peneirada miudiño

para facerlle as papas

o avó e o meniño.


Tamén se faría pan,

farelo para o porquiño,

moita famiña matou

da artesa aquel codeliño.

7 comentarios:

fonsilleda dijo...

¡Que rico!, cheira a pan de boroa, aos versos dos antigos, a folklore a sabor da nosa terra.
A fogar, a lar e lareira. Ule.
Bicos

Chousa da Alcandra dijo...

Como me gustaba a min a torta de millo!!!.
(Iso sí, o leite mazado xa non tanto).

Parabéns pola escolla.

Alís dijo...

Fermoso poema que me sabe a historias contadas polos meus pais... e a torta de millo e pan de boroa, que si cheguei a probar e disfrutar.
Marisa, sempre me achegas a Galicia, algo que che agradezo moitísimo dende esta longa distancia.
Bicos

isia dijo...

As papas para o avó e para o meniños, cantos recordos me trae esa frase, e cantos lle pode traer a cada galego posto nese contexto.

Moer o millo e os muiños son algo gracia so cla hoxe vivimos, posto que moitos foron os anos nos que o pan deu a vida a tanta xente da que hoxe descendemos, e iso dalle ainda máis valor o teu poema.

un abrazo

Ignacio Bermejo dijo...

Que bonito poema, que dulce suena en tus palabras y en tu idioma. Un beso.

Lasosita dijo...

Arredence... o teu poema.
Semella paisaxe de tenrura, Marisa!


Biquiños e agarimos, poetisa!

Narci dijo...

Leyendo tus melodiosos versos dan ganas de estudiar la lengua en que se parieron.

besos
Narci

Publicar un comentario