jueves, 21 de octubre de 2010

A caracola

(Imaxe sacada da web)


Os raios tíbios do sol
bican á caracola
no seu leito de area

trouxo dentro do labirinto
o segredo das augas azuis
que verte na branca escuma

escoitaremos por sempre
no rumor das ondas que chegan
o amor do seu Océano.





8 comentarios:

Sir Bran dijo...

Non teño dúbidas...
habrán olas e olas...
soando... de por sempre!

Pero por agora... e bo escoitar os teus sentimentos de area... e mar.

Fermoso. Coma sempre no teu sentir.
Biquiños.

Bolboreteira dijo...

Gracias por trasladarme de novo a veira do mar.
Fermoso!
Un bico moi grande

Chousa da Alcandra dijo...

Deberás perdoarme, pero a imaxe levo a miña imaxinación cara outros lares. Con aquela humidade que a rodea, a calor dos raios de sol que ti dis, as valvas debuxadiñas, o labrinto...
Que ben escribes, carallo!

Yessen dijo...

quisiera que tu poesía en portugués fuera bossa nova , a pesar de disfrutarla tanto como esta.

Alís dijo...

Será certo que se oe o mar si escoitas dentro? Eu nunca o conseguín e deixárao por imposible, pero acábasme de facer crer outra vez.

Bicos

fonsilleda dijo...

Deisaches un cheiro a praia, a mar, a ondas, a azul a inmensidade e a o seu son nunha caracola.
Que bonito.
Bicos.

Rosa Cáceres dijo...

Tengo caracolas en cada rincón de mi casa. Dentro de ellas se aloja ese rumor del mar que me trasporta a un mundo de paz acompasada.
Preciosos poema.

Elcio dijo...

Olá Marisa! Adorei conhecer esse seu espaço.
Voltarei mais vezes.

Beijos.

Publicar un comentario