domingo, 3 de octubre de 2010

Outono mollado




Chega con bágoas
o vento do outono
á caída da folla
o mollado sono

repouso místico
no que a alma medita.




7 comentarios:

fonsilleda dijo...

Tiña que chegar o vento e a choiva. Que cousas, eu, muller de inverno botábaos de menos.
Bicos

Chousa da Alcandra dijo...

E a raiña folla tirouse do seu pedestal nas alturas até o chan que toma cores pardos. Será que deixa de ser verderola para camuflarse mellor?

El Drac dijo...

As folhas caem e nos lembram com carinho as alegrias do passado, mas outros. nos convidam a sonhar com a manhã!. Um grande abraço

Sir Bran dijo...

Todo che ten o seu ciclo vital... e o ano ten que rodar... non olvidemos que isto e Galicia... con follas no chan.
Bikos

Susi DelaTorre dijo...

¡E atrapaches o outono nas túas verbas, Marisa!

Con agarimo ¡a beleza deste tempo móstrase, sen dúbida, para tí!


Apertas fortes o venres.

A Conxurada dijo...

Encántame o outono, ir camiñando polas alamedas con ise ruído de follas.

Alís dijo...

Tamén me parece o outono un tempo para meditar.
Gustoume tanto o poema como me gusta o outono (a miña estación favorita, aínda que eu estou estreando primavera)

Bicos

Publicar un comentario