lunes, 1 de noviembre de 2010

Pombas ateridas

(Cuadro de Juán Rafael)



Xa tremen as mañás
cos primeiros fríos

son as pombas ateridas
que se agochan
nas árbores sen follas

é a hora precisa
da procura do raio,
a calidez do bico
que acaricia.




8 comentarios:

andres lopez villar dijo...

"Si tamén as pombas bican"´
Bonito el cuadro y bellos tus versos

isia dijo...

ese bico que pasaremos ós proximos meses buscando mentras nos escondemos baixo a manta.

un abrazo

Bolboreteira dijo...

Con bicos e caricias lévase moito melloro ofrío invernal.Nada mellor que o calor humano.
Biquiños

Susi DelaTorre dijo...

No teu agarimo literario, atopo sempre tenrura e delicadeza, que hoxe súmase a calidez, a que procuran as pombas.

Apertas cálidas!

Sir Bran dijo...

Eu penso que esas pombas están moi ben acollidas en este fogar de acollemento e mimo.
Fermosísima imaxen... un cadro axeitado pra poñer no mellor salon dunha casa.
Esta e a tua... sen dúbida.

Biquiños.

Sidrina dijo...

Como hecho de menos el olor que me has hecho llegar. Un saludo.

Alís dijo...

Por iso me gusta o inverno, porque hai que buscar a calidez do bico, da caricia, da pel...

Iso sí, pobres pombas

Bicos

fonsilleda dijo...

Fermoso cuadro que lle da mais prestancia, si pode ser, os teus versos.
Cálido poema con as pombas o abeiro das ramas núas.
Bicos.

Publicar un comentario