Xa estaba a existencia
sumida
na máis densa escuridade
e amósase o ceo
xeneroso
no ignorado raio
foi amor
na túa obrigada
ausencia
cando os brotes das lilas
pregaron pola luz
é a túa presencia
delirio agradecido
dos meus beizos.
Hace 2 días
jueves, 20 de enero de 2011
Obrigada ausencia
Xa estaba a existencia
sumida
na máis densa escuridade
e amósase o ceo
xeneroso
no ignorado raio
foi amor
na túa obrigada
ausencia
cando os brotes das lilas
pregaron pola luz
é a túa presencia
delirio agradecido
dos meus beizos.
7 comentarios:
Os beizos sempre agardan presencias, e algunhas atencións... outra cousa e que as lilas saiban florecer nas ausencias obrigadas, e todo un detalle.
Saeme o pensamento siguiente: As lilas deberían facer eso mesmo ainda que a ausencia da persoa non fose obrigada.
Pa qué diferencialas?
Biquiños.
Fermosos xenos das lilas
pero mais ainda son os teus versos
lembrando a saudade das ausencias.
Un bico
As veces é fermoso botar de menos outras doloroso.
Fermosos versos como sempre.
Bicoss!
A presença da mulher amada sempre irá gerar fortes emoções que só fora dando amor. Um grande abraço
Es la ausencia la clave que delata al verdadero amor, instigandolo para reconocer su verdadero valor para después saborearlo con mayor intensidad en su reencuentro...
abrazzzusss
Volta o sol. Volta o verde.
Voltan... e fuxen ausencias.
Voltan á miña alma... as tenruras dás túas letras!
As ausencias sempre son tristes, pero as túas palabras fannas fermosas.
Publicar un comentario en la entrada