jueves, 20 de enero de 2011

Obrigada ausencia





Xa estaba a existencia
sumida
na máis densa escuridade
e amósase o ceo
xeneroso
no ignorado raio

foi amor
na túa obrigada
ausencia
cando os brotes das lilas
pregaron pola luz

é a túa presencia
delirio agradecido
dos meus beizos.




7 comentarios:

Sir Bran dijo...

Os beizos sempre agardan presencias, e algunhas atencións... outra cousa e que as lilas saiban florecer nas ausencias obrigadas, e todo un detalle.
Saeme o pensamento siguiente: As lilas deberían facer eso mesmo ainda que a ausencia da persoa non fose obrigada.
Pa qué diferencialas?
Biquiños.

andré de ártabro dijo...

Fermosos xenos das lilas
pero mais ainda son os teus versos
lembrando a saudade das ausencias.
Un bico

Bolboreteira dijo...

As veces é fermoso botar de menos outras doloroso.
Fermosos versos como sempre.
Bicoss!

El Drac dijo...

A presença da mulher amada sempre irá gerar fortes emoções que só fora dando amor. Um grande abraço

ONUBIUS dijo...

Es la ausencia la clave que delata al verdadero amor, instigandolo para reconocer su verdadero valor para después saborearlo con mayor intensidad en su reencuentro...
abrazzzusss

Susi DelaTorre dijo...

Volta o sol. Volta o verde.
Voltan... e fuxen ausencias.

Voltan á miña alma... as tenruras dás túas letras!

isia dijo...

As ausencias sempre son tristes, pero as túas palabras fannas fermosas.

Publicar un comentario