domingo, 6 de febrero de 2011

No mesmo silencio






Creo que non son os anos
os que maduran…

despois do ouveo do lobo,
é a túa voz a miña voz
a que amosa tenrura,
é o teu silencio
o meu silencio,
o mar no que xuntos
nadamos
baixo o claro da lúa.



8 comentarios:

El Drac dijo...

Casal pensamento do casal, o relacionamento é a maneira de demonstrar amor

Sir Bran dijo...

Sinto que todo e unha forma de xuntanza, ou un medo a non ter o que temos...
pero e fermoso compartir unhas verbas
e mais ainda... compartir un silencio.

Lobos e luas.
E un baño no mar.
Amosase apetecible.
Biquiños.

Sidrina dijo...

Precioso poema... como me gusta leerte. biquiños.

andré de ártabro dijo...

Os anos axudan
a beleza o sentimento
a lembranza a tenrura
xuntos como medran os xuncos
e testemuña a Lua.

Tuas agarimosas rimas chegan.
Un bico

Chousa da Alcandra dijo...

Atopar a sincronía dos silenzos é un puntazo en favor do entendemento. Á que si?

Bicos caladiños

ONUBIUS dijo...

A veces los silencios dicen tantas cosas que no hace falta otra cosa que escucharlos y hacerse complices de ellos...
abrazzzusss

isia dijo...

O que se comparte sempre é máis fermoso que o que se fai solo, incluso os silencios.

Un abrazo

fonsilleda dijo...

É ben curioso hai silencios que afastan mentres outros achegan preto.
Bicos.

Publicar un comentario