.
.
.
Este novo amencer
de perfumada beleza
sabe dos pétalos
feridos do deserto,
escoita os laios
na desolada brisa
a tenrura feita
flor de primavera
acolle a súa tristura,
invade os ceos
con manto inmaculado.
.
.
.
Este novo amencer
de perfumada beleza
sabe dos pétalos
feridos do deserto,
escoita os laios
na desolada brisa
a tenrura feita
flor de primavera
acolle a súa tristura,
invade os ceos
con manto inmaculado.
.
7 comentarios:
OH que depetar. Besis
Quedei encadeada na fermosura das palabras: "laios, tenrura, ceos, ferida...", logo volvín ler e, fermosos versos fiseches para un novo abrente.
Bicos.
Fermosos versos para unha fermosa flor.
na noite os laios chegan donde nos.
Un bico
Esperando a primavera con ansia , ainda que aquí xa vexo que chegou.Quédome un ratiño!
Bicos!
Anhelo dunha primaveira que nos enche de ledicia e tranquilidade; de poemas e de frores brancas.
Que sosegue os noso temores invernais, e que coma él fuxan có frio...
Preciosas verbas que convirto en biquiño para tí!
Espero que estes pétalos poidan repoñerse das suas feridas... pois a fermosura e o primeiro que merece una vida saudable.
Deixome levar por este preámbulo de primavera.
Ainda que saiba que non todo e sinxelo.
Se poidese mover un pouco de aire... o enviaría as tuas velas...
Biquiños.
Fermosos versos Marisa. Xa non queda moito para poder contemplar o espectáculo da vida. Bicos
Publicar un comentario en la entrada