Bla Bla de Benheine
…e serei eu quen che diga
eu que sen ti non son nada
miña terra entumecida
sempre contigo na alma
que afastes dos teus eidos
a néboa á que eres tan dada,
que acendas faros de luz
que se vexan os vieiros
ós xardíns das arelanzas.…
eu que sen ti non son nada
miña terra entumecida
sempre contigo na alma
que afastes dos teus eidos
a néboa á que eres tan dada,
que acendas faros de luz
que se vexan os vieiros
ós xardíns das arelanzas.…
8 comentarios:
...e nesa espiral de néboas e palabras seguimos sempre, amorosamente, prendidos coa terra dos dous mares...
Bicos calados
Guardadita la llevo en un bolsillo.
Biquiños por traerla tan cerquita
¡Qué fermosura!
Moitos bicos!
Xeitoso, lírico , meigo se cadra, como os teus ollos , con tan doce ollar.
Un bico
A terra a de voltar a estar enchida de orgullo, cando as néboas se vayan de viaxe, e de novo sintamos a claridade que se acerca o mar... e o monte.
Que bonito que esta terra te teña a ti Marisa.
Besiños.
Uyy tradutor do Google não se traduziu agora eu tenho quase nada. No entanto, eu deixo o meu abraço
Maravillosa!!!
Que se acendan faros de luz...
Ogallá!
biquiños!
Demasiado cierto, sin el otro no somos nada. Siempre hay un faro que nos alumbre el camino.
Un abrazo fuerte.
Publicar un comentario en la entrada