viernes, 20 de enero de 2012

A vellez























Coma un xirasol

amaña o seu corpo
para garda- la calor
nas arcas do inverno

senta toda a sabedoría
no poio da porta

pousa os seus olliños sen vida
na cameleira branca,
branca coma xeada que pisa
branca coma a súa
cabeleira branca.


(Imaxe de Internet)

4 comentarios:

Sir Bran dijo...

Se desprende mucha ternura
de una vida ya madura...
cuando sin quererlo
vuelve a ser dependiente
cargando toda su experiencia.

Un gran bico.

Chousa da Alcandra dijo...

Potente cercanía simbiótica entre o inverno, a vellez e mailo branco.

Bicos de xaneiro

Alís dijo...

Cada vez máis preta desa brancura, dese inverno da vida que non obstante pode dar moita calidez.

Fermoso poema e preciosa foto

Bicos

fonsilleda dijo...

Fixeches un doce e fermoso retrato ao redor da chegada a noso inverno, a miña vellez. Vinme talmente debuxada, mais agora que peino todas-as canas.
Fermoso

Publicar un comentario