jueves, 22 de marzo de 2012

Primavera

.
.
.










.
.
.

.

Ese misterio
que me adentra
no segredo oculto da terra


é a savia
que alimenta o meu espíritu,
que me eleva ata ó respiro


é o despertar dun frío sono,
esa flor que brota
dun corpo espido.


Acuarela de Carmen Jiménez






3 comentarios:

isia dijo...

Tras a invernación baixo a neve chega o momento de saudar ó sol e que mellor forma de facelo que cunhas fermosas palabras.

Bonita canción, gracias por compartila.

bks

Chousa da Alcandra dijo...

E con esa vitalidade inundando os gromos do espíritu...a ver a quen non lle ferve a savia!!!

Bicos primaverais

OZNA-OZNA dijo...

mil gracias querida poetisa por regalarnos tan bellos versos dedicados a la bella y dulce primavera, muchos besinos con todo mi cariño.

Publicar un comentario