jueves, 12 de abril de 2012

Acariciando as estrelas












.
.






A miúdo te lembro
nas árbores
nas cepas
nas veigas

choran de soidade
orfas da túa presencia

vexo as túas mans
acariciando as estrelas
liberándoas dos ladróns
arrincándolle as malas herbas.




4 comentarios:

andré de ártabro dijo...

A saudade e a morriña están presents no teu fermoso poema.
Bicos

Marisa dijo...

Unhas palabriñas
para meu pai
sempre tan agarimoso
sempre no meu recordo.

Bicos e apertas
para todos vos.

isia dijo...

As persoas queridas sempre seguen connosco, van no noso corazón, na nosa alma, na nosa natureza e polo tanto na que nos rodea.

Boa rima e fermoso contido.

Un abrazo desde mi isla

Chousa da Alcandra dijo...

A quen ti lembras vese que sigue facendo cousas boas alí onde se atopa...

Bicos

Publicar un comentario