sábado, 6 de octubre de 2012

Adagio


















 Pintura de Leonid Afremov



Voa, voa...
a outros mundos
a outros ceos,
cómo podería
dete-la fuxida
do fermoso canto
que emigra,
se eu mesma quixera
poñerme nas ás do vento
e ir tra-lo raio
que quenta

serei un soño dourado
sintonía dun adagio
unha semente que espera.










6 comentarios:

fonsilleda dijo...

Pois se consegues ser ese dourado soño ou, millor ainda por mais verdadeiro, ese adagio ou unha semente que vai agromar, que mais se pode pedir?. De calquer xeito que sigas escribindo.
Biquiños outonales

Sir Bran dijo...

Ainda que sexa unha misión imposible... non deixa de ser fermosa.
Biquiños.

isia dijo...

A todos nos chega o momento na vida de emprender o bo unha vez que espertamos, aínda que non sempre sexa ó mesmo tempo ó que lle chega ós nosos seres queridos.

Espero que a semente siga crecendo na espera e non perda a beleza que aquí cada día nos reflexa.

Unha aperta dende a illa

Soledad dijo...

Una simiente que ha germinado bajo un cielo dorado.

Un fuerte abrazo, Marisa

ohma dijo...

Canto mais lonxe voe mais se esparexerá.
Precioso poema.
Bicos.

mariola dijo...

Unha semente que espera ó raio máis fermoso!
un bonito poema.
un bico.

Publicar un comentario