lunes, 17 de febrero de 2014

Vergoña


 














 Un trebón de bágoas
saltan o balado
duns ollos sufridos,
pombas fuxidías
buscando
anegados camiños.

O aire cheira a podrido,
augas cenagosas
ventando morte,
a vergoña
rebentou en espiral,
concertinas
e pelotas de goma.





 Imaxe de televisión dunha das lanchas das forzas marroquíes que continúan buscando máis corpos  tra-la morte de catorce subsaharianos- (EFE)



2 comentarios:

Alís dijo...

Nunca poderei entender cómo podemos chamarnos humanos, cando é unha característica que cada vez demostramos máis que non temos.

Bicos

María Bote dijo...

Tienen razón tus doloridos versos, Marisa ¿dónde está la fraternidad cristiana? ¡Verguenza!

Un abrazo

Publicar un comentario